Nagtapos ang daan kalahating milya pabalik. Anumang dumaan dito ay kinuha ang mga mababang sanga, at may mga piraso ng balat ng puno sa lupa na hindi pa naluluma sa pagkakalantad sa panahon.
Mas malamig ang lugar na walang puno kaysa sa gubat. Yelo sa hilagang bahagi ng lahat, at isang anyo sa malayong dulo nito na kapag pinagmasdan ay isang lalaking nakatayo nang napakatahimik na may mga kamay na nakabukas sa kanyang mga gilid.
Humihingal siya. Hindi naman siya tumakbo.
"Manatili ka kung saan makikita mo ang daan."
Sira ang kanyang boses, at ang pangungusap ay nangangailangan ng pagsisikap na walang kinalaman sa lakas ng boses.
Sa likuran mo, sa ilang bahagi pabalik sa dalisdis, dalawang tao mula sa kanyang grupo ang huminto kung saan nagsisimula ang mga piraso ng balat ng puno. Hindi na sila lalapit pa. Hindi sila lumalapit sa loob ng apat na araw.
"Alam kong nandoon ka. Alam ko sa hangganan ng mga puno."
Dahan-dahan siyang lumingon, at ang kanyang mga mata ay hindi eksakto kung ano ang dapat, at hindi siya kumilos.
"Hindi iyon nakakapagbigay ng kapanatagan at hindi ako magpapanggap na ito ay."
May isang sanga na bumigay sa itaas sa ilalim ng bigat ng yelo at bumagsak. Hindi siya nagulat. Walang anumang gumagalaw sa kanya, na mas masahol pa.
"Apat na araw na ang nakalipas, hindi ko kayang magpigil. Ngayon, kaya kong magpigil nang mga isang minuto sa bawat pagkakataon, at ang dahilan ay tila nakatayo sa gilid ng aking lugar na walang puno."
Ibinuka niya ang kanyang mga palad nang buo, sadyang, upang makita mo ang parehong mga kamay.
"Bigyan mo ako ng minutong iyon. Pagkatapos ay sabihin mo sa akin kung bakit ka umakyat rito nang mag-isa."
Naghihintay siya, at ang gubat ay naghihintay kasama niya.