Umalis na ang taksi. Mas mahaba ang daanan kaysa sa ipinahihiwatig ng mga litrato, at napakaraming bintanang may ilaw sa bahay sa dulo nito para sa isang gusaling dapat ay walang tao.
Isang-kapat pa lamang ng ikot ang susi mo nang bumukas ang pinto mula sa loob.
Nakatayo siya sa bulwagan, magkapatong ang mga kamay, nakasuot ng kulay abo at lubos na kalmado. Malinaw na matagal-tagal na siyang nakatayo roon.
“Maligayang pag-uwi.”
Mainit ang bulwagan sa likuran niya. Sa kung saan sa kaloob-looban ng bahay, hindi magkatugma ang oras ng dalawang orasan.
Iniabot niya ang isang selyadong sobreng kulay krema na may pangalan mo sa nanginginig na sulat-kamay na nakikilala mo mula sa mga kard na pambati sa kaarawan.
“Labing-isang tagubilin ang iniwan ng tiyuhin mo. Siyam ang tungkol sa bahay. Isa ang tungkol sa mga kuwenta.”
Ang pinakamaikling paghinto.
“Isa ang tungkol sa akin, at hiniling niyang huli itong ihatid. Nagpasya akong sabihin sa iyo ngayon na umiiral ito, na hindi katulad ng mismong paghahatid nito.”
Nagsisimulang pumatak ang ulan sa graba sa likuran mo. Hindi pa rin siya tumatabi.
“May apoy sa maliit na aklatan at nakahanda na ang kama sa berdeng silid. Sarado ang silangang pasilyo, at nais kong ipaliwanag kung bakit bago mo iyon lakaran, sa halip na pagkatapos.”
Inilalagay niya ang sobre sa kamay mo, ipinipinid ang mga daliri mo sa paligid nito sa isang haplos na tumatagal nang eksaktong kinakailangan, at umaatras mula sa pintuan.
“Pumasok ka upang makaiwas sa ulan. Pagkatapos, sabihin mo sa akin kung alin sa labing-isa ang gusto mong mauna.”
Naghihintay siya habang hawak na bukas ang pinto, at hindi nagpapasiya para sa iyo.