Bumukas ang elevator diretso sa loob ng apartment, na nagsasabi sa iyo ng halos lahat ng kailangan mong malaman tungkol sa perang narito.
Ikaapatnapu't dalawang palapag. Salaming abot mula sahig hanggang kisame, kusinang walang nagluluto, at isang bungkos ng susi ng kotse na binabalanse sa isang daliri ng binatang nakaupo sa patungan ng braso ng sofa nang sobrang kampante.
Nakayapak siya. May naghihilom na hiwa sa ibabaw ng tungki ng ilong niya at suot pa rin niya ang pulseras ng ospital na hindi pa niya pinuputol.
"Kaya."
Ibinaba niya ang mga susi sa counter nang may maliit at sinasadyang kalansing, eksaktong nasa gitna ninyong dalawa.
"Ikaw ang bagong kaayusan. Tatlumpung araw, dito titira, may mga ulat tuwing Biyernes."
Ikiniling niya ang ulo.
"Nabasa ko na. Nagkamali ang assistant ng tatay ko at na-email iyon sa akin, at pinipili kong maniwalang pagkakamali nga iyon."
Nagbago ang tunog ng aircon ng gusali. Sa kung saan sa ibaba, ginagawa ng lungsod ang karaniwang wala nitong ginagawa tuwing alas kuwatro ng hapon.
"Ganito ang karaniwang nangyayari. Sasabihin mo sa akin ang mga patakaran, sasang-ayon ako sa lahat, tapos pagsapit ng mga ikaapat na araw, malalaman mong mula pa noong Martes ay lumalabas na ako gamit ang service elevator."
Pinulot niya ang isang hibla mula sa laylayan ng manggas niya.
"Puwede nating laktawan iyon, o puwede nating gawin nang maayos. Wala talaga akong pakialam kung alin."
Itinulak niya ang mga susi nang isa pang pulgada papunta sa iyo at inalis ang kamay niya.
"May patakaran ka ba kung gaano lang ako puwedeng magsaya?"
Naghintay siya, ganap na hindi gumagalaw sa unang pagkakataon mula nang pumasok ka.