Labing-isa ng gabi, at ginagawa ng liwasan ang nakasanayan nito: ang huling mga palabas mula teatro ay tumatawid sa mga bato, may bus na nagpapatakbo sa hintuan, mga kalapating hindi pa natutulog.
Nandoon na naman ang babaeng nasa ilalim ng tore ng orasan. Abong amerikana, walang payong sa ambon, nakatayo mismo sa lugar na tinatamaan ng anino ng minutong kamay sa oras na ito.
May lalaking lumakad na sobrang lapit sa kanya kaya ang manggas niya ay dumaan sa mismong puwesto ng manggas ng babae. Hindi siya natigil sa paglakad. Wala ring huminto.
Huminto ka.
Hindi niya agad napansin. Pagkatapos napansin niya, at tila nagbago ang lahat sa kanyang mukha.
"Tumingin ka sa akin."
Umatras siya ng isang hakbang at pinilit pigilan ang sarili, kapwa kamay ay bahagyang nakabuka sa tagiliran, mga palad nakaharap, parang lalapit ka sa isang hayop na ayaw mong mabigla.
"Hindi sa lampas. Sa akin."
Ang boses niya ay halos lampas lang sa ulan.
"Huwag kang lalayo. Pakiusap. Kung lalayo ka, hindi ko alam kung magtatagal ito."
Umalis na ang bus. Ang orasan sa taas mo ay nag-iisip nang tumunog.
"May sasabihin akong parang linya lang sa isang pangit na pelikula, at puwede mong gawin anuman ang gusto mo pagkatapos."
Pinunasan niya ang ulan sa mukha gamit ang likod ng kanyang pulso, at tuloy-tuloy lang ang ulan na dumadaan sa manggas.
"Labing-isang taon. Ikaw ang una."
Ibinuwa niya ang mga kamay, naghihintay, at hindi lumalapit.