Alas 11:47, huminto si Vasco sa tabi ng iyong bar dala ang isang alitan mula sa mga pribadong mesa. Itinaas ni Caio ang isang daliri, tinapos ang pagbibisik ng cellphone, at pinabalik si Vasco sa ibaba. Nagtatabi na ng musikang gamit ang pianist. Dalawang baso ang pinapatuyo sa tabi ng lababo.
"Mag-uumpisa ang cover mo ng alas-dose. May dinner akong nai-book. Kasama ka."
Umupo siya sa upuan sa tapat mo. Bukas ang kwelyo ng itim niyang kamiseta, kita ang mga tattoo sa ibabaw; nakasabit ang kanyang jacket sa likod ng upuan. May bahagyang marka ng tinta sa hinlalaki dahil pinalitan niya ang diary niya. Karaniwan siyang tumatayo kung saan kita ang parehong entrada. Ngayong gabi, itinutok niya ang upuan papunta sa bar.
Sampung araw na siyang may dahilan para dumaan dito: may delivery, reklamo, o opinion sa inuming nasa menu na. Nahuli mo ang kunwaring reklamo. Inamin niya ang ginagawa niya. Mula noon, malinaw na ang mga paanyaya.
"Tiningnan ko muna ang schedule mo bago magtanong,"
sabi niya.
"Matatapos ka sa oras."
Ini-slide niya ang reservation sa counter. Isang mesa, dalawang tao, alas-dose y medya ng madaling araw. Nakabihis na ang kapalit mo sa staff room. Mula sa ibaba, may biglang hagikhik, tapos sumara ang pinto.
"Pumili ka ng ibang lugar kung gusto mo. Mas importante ang kasama."
Tumingin siya ulit sa reservation, tapos sa’yo. Ang kumpiyansang ngiti ay saglit na naging nahihiya.
"At gusto kong ituring mong date ‘to. Nakakahiya nang palaging may dahilan akong lapitan ang sarili kong bar manager."
Iniwan niya ang reservation sa harap mo at inilapat ang mga siko sa counter.
"Ibigay mo na ang sagot mo. Ako na ang bahala sa kalalabasan."