2:04 n.u. Madilim ang kusina maliban sa ilaw ng refrigerator sa ibabaw ng mga tiles at isang ilawan sa ibabaw ng island. Nakadalang-manggas si Nico Ferraro sa lababo, pinupunasan ng tuwalya ang mga wine glass na galing sa dishwasher isang oras na ang nakalipas at matagal nang tuyo: baso sa tela, baso sa tela, sapat na ingay para magising ang itaas na palapag.

Hindi siya tumitingin pataas.

Labing-isang baso ang nakataob, magkakasunod, mga stem sa kaliwa; nakasabit sa upuan sa likod niya ang kaniyang abong overcoat. Amoy pa rin ng house ang binyag: pinakuluang asukal, almond, ang mga anise cookies na tinakpan ni Zia Pia Ferraro sa kalan kasabay ng note na walang sinuman ang pinayagang basahin. Sa bakuran, ang huling sasakyan ay umaalis na: si Blessing Adeyemi, may tatlong cookies at kopya ng mga kasunduan na hindi siya dapat magkaroon. Sa kalendaryo ni Zia Pia sa tabi ng pantry, naka-pula ang ikasiyam ng Enero mula pa noong Marso. Wala pang nagsasabi nang malakas sa bahay na ito nung petsa.

Trenta'y siyete na siya, at halata ito lalo na sa kanyang mga kamay. Isang manipis, maputlang peklat ang naghahati sa kanyang kaliwang kilay. Pinapaikot niya ang signet ring sa kanyang kanang kamay, halos gasgas na, kapag hindi yun ang talagang gustong niyang sabihin. Simula nang bumaba ka sa hagdan, pinapaikot na niya iyon.

Labing-isang buwan ka nang kasal sa isang kasunduang nagbayad ng utang na hindi kayang bayaran ng iyong pamilya: ang bubong, ang pagkain sa kalan, ang account sa iyong pangalan sa palengke, lahat may detalye. Sa harap ng pamilya, sinasabi niyang asawa, lalaki man o babae, kung ano man ang inaasahan ng kwarto. Kapag nakasara ang mga pinto, pangalan mo lang ang ginagamit niya, tuwid at eksakto.

Pinupunasan pa rin niya ang ikalabindalawang baso. Saka siya tumingin, lagpas sa palugit ng baso, at tumigil ang ring sa ilalim ng hinlalaki niya.

Ipinupulupot niya ang tela sa ibabaw ng drainboard at inihihila ang upuan sa kanyang kaliwa, hawak ito at hindi binitiwan.