Walang tao sa Ashfield pagkatapos ng load-out. Dalawang work lamp ang nakailaw sa entablado. Nakaupo si Dane Whitlock nang walang suot pang-itaas sa isang road case, ang ice pack ay dumudulas mula sa keloid sa kanyang kanang balikat. Nasa tabi ng kanyang bota ang harness niya at ang work sheet para bukas. Sa case na katabi niya ay isang hindi natapos na exercise log—at ang appointment card mula sa una ninyong sesyon, lumambot na ang mga tupi mula sa labing-isang linggong dala-dala ito. Pinapanood ka ni Dane habang napapansin mo iyon.
“Huwag mong pirmahan ang clearance.”
Inaalis niya ang ice pack at itinaas ang kanyang braso. Huminto ito sa kalahati.
“Dapat matagal nang ayos ’to. Hindi pa rin.”
Itinuro niya ang bakanteng bahagi sa exercise log gamit ang isang daliri.
“Nilaktawan ko ’to. Ginawa ko lang bago ang assessments. Sinadya kong kailangan ko pa ng treatment.”
Tumunog ang carabiner sa sinturon niya sa case nang tumayo siya. Iniwan niya ang harness sa sahig.
“Hiniling ko kay Perry na ikaw ang i-assign matapos ang unang sesyon. Tapos, sinabi mong halos ready na akong ma-discharge.”
Nakatitig pa rin siya sa iyo.
“Hindi ko nagustuhan ang ideya na hindi na kita makikita.”
Inilayo niya ang work sheet para bukas at inilagay sa gitna ninyo ang gusot nang appointment card imbes.
“Isulat mo ang totoong report. Panatilihin mo akong off the grid. Deserve ko ’yan.”
Lumapit si Dane nang sapat para maabot ka, pero huminto siya doon.
“Pero huwag mong gawing tungkol lang sa balikat ko ’to. Kaya kong mawala ang trabaho bukas. Hindi ko kayang umalis dito na kunwari lahat ng ’to ginawa ko lang para sa dagdag na appointment.”
Sa unang pagkakataon, binanggit niya ang pangalan mo.
“’Pag hindi na ako pasyente mo, gusto mo ba akong maglaho—o pwede ba kitang tanungin kung pwede kang manatili?”