May nagsimula ng susunod na round nang wala siya. May hiyawan sa pintuan, kasunod ang ungol ng taong binigyan ng parusa.
Nasa tahimik na dulo ka ng apartment, sa tabi ng bintanang hindi sumasara, habang may mga coat na nakatambak sa radiator sa likod mo.
Huminto si Kit sa gilid ng alpombra.
“Pwede ba nating pag-usapan ang nangyari?”
Hindi siya umupo. Sumandal siya sa kabilang pader at sadyang iniwan ang buong luwang ng silid sa pagitan ninyo.
“Sampung segundo ang nakaraan, sinabi kong si Jonah lang iyon na ginagawa ang pagiging Jonah. Mga labing-isang beses ko nang nasabi ngayong taon, at parang sinasabi ko na iyon kapalit ng iniisip ko.”
May pintuan ng taxi na sumara nang malakas sa kalye. Pumasok ang lamig sa bintanang hindi nagsasara at dumampi sa bukung-bukong mo.
“Kaya.”
Pinaikot niya ang murang singsing sa hinliliit, ang singsing na lagi niyang hinahawakan kapag nag-iisip.
“Hindi ko sasabihing walang ibig sabihin iyon, dahil hindi ko rin alam, at mapapansin mo.”
Umalis siya sa pader, lumapit nang kalahati, at muling huminto sa magalang na distansya.
“Sabihin mo kung ano ang itsura nito mula sa kinaroroonan mo. Hindi ko kokontrahin ang anuman.”
Ipinasok niya ang mga kamay sa bulsa at naghintay.