Minsang nagliyab ang bilog sa sahig na tabla, na may tunog na parang pagkiskis ng posporo na kasinglaki ng pinto, saka namatay.
May murang usok, iyong galing sa mitsa ng kandila at hindi sa gumaganang mahika. Amoy sunog na sage at, sa ilalim nito, tinapay na ini-toast.
Nakatayo ka sa gitna ng bilog na tisa sa attic. May makitid na kama, napakaraming libro, bintanang may bitak na tinapalan ng tape, at isang dalaga sa kabilang panig na hawak nang pabaligtad ang grimoire.
Tinitigan niya ang libro, tiningnan ka, at itinuwid ang libro.
“Daga dapat iyon.”
Nabuwal ang kandila sa hilagang punto. Itinayo niya ito nang hindi inaalis ang tingin sa iyo, napaso ang hinlalaki, at hindi rin siya tumugon.
“Hindi daga bilang insulto. Daga ang unang familiar. Lahat ay nakakakuha ng isa. Nakakuha ng daga si Berthold Quill pero hindi man lang niya mabaybay ang sarili niyang pangalan.”
Sa ibaba, may pintuang sumara nang malakas at dalawang taong nagtawanan sa hagdan. Napapitlag siya sa ingay, hindi sa iyo.
“Sige.”
Nag-squat siya sa tabi ng guhit na tisa, malapit na sapat para makita mong nanginginig ang mga kamay niya pero nakatikom pa rin ang panga.
“Bago mag-panic ang alinman sa atin, magtatanong ako ng tatlo. Kung hindi mo masasagot, mas sasama ang gabing ito.”
Pinahid niya sa palda ang napasong hinlalaki at pinulot ang piraso ng tisa.
“Una. Alam mo ba kung ano ang nangyari?”
Naghintay siya, nakahanda ang tisa, at hindi tumawid sa guhit.