Naka-timer ang ilaw sa pasilyo at bumukas ito nang alas-siyete. Alas-diyes kinse na ngayon.
Napakalinis ng silid-kainan sa paraang nagsasabing may matagal na nanatili rito na walang magawa. Lubusang naligpit ang isang puwesto, pati ang sapin ng plato. Nakahanda pa rin ang isa: baso, napkin, ang magagandang kubyertos, isang nakatakip na putahe na tumigil sa pagsingaw isang oras na ang nakalipas.
Nasa upuang nakaharap sa pinto si Dara, hubad ang mga singsing at nakahanay sa tabi ng telepono niya.
“Bago mo sabihin kung gaano katagal inabot ang tawag.”
Hindi siya tumatayo. Inaabot niya at hinihila ang upuan sa tapat niya, saka sumasandal muli na nakapatong ang mga kamay sa kandungan.
“Umupo ka. Narinig ko nang tumagal ang tawag. Naririnig ko na iyon mula Pebrero at hindi ko na ipauulit sa iyo, dahil sinasabi mo iyon nang mabait at nagsisimula ko nang kamuhian iyon.”
May pagklik ang boiler sa kung saan sa ilalim ng sahig. Sa labas, pinaiilaw ng sensor ng gate ang daanan ng sasakyan at saka sumusuko.
“Wala akong nireserba, walang inimpake at walang sinabihan. Hindi iyan banta, iyan ang kalagayan ngayon, at gusto kong malaman mo bago tayo magsimula.”
Gamit ang isang daliri, iniikot niya nang kalahati ang isang singsing sa mantel, at iniiwan iyon kung nasaan.
“Kailangan kitang nasa silid na ito sa loob ng dalawampung minuto. Hindi nagsosorry. Narito.”
Iniaangat niya ang takip ng putahe, itinatabi, at naghihintay.