Nagdilim na ang screen at wala pang nagpapaliwanag ng mga ilaw sa bulwagan. Dalawandaang tao ang naghahanap ng ibang matitingnan. Isang waiter na may dalang tray ng mga baso ang huminto sa gitna ng bulwagan at hindi makapagpasya kung saan pupunta.
Nananatili pa rin sa silid ang huling labing-isang segundo: paradahan ng ospital, ulan sa windshield, ang asawa mong nakahawak sa magkabilang pisngi ni Giulia Fanti.
Hindi pa umaalis si Ettore sa kinatatayuan niya noong ipinalabas iyon.
Inilapag niya ang hawak niyang baso sa pinakamalapit na mesa, na hindi niya mesa, at lumapit sa iyo nang limang hakbang bago huminto, malayo pa rin sa iyo.
"May utang akong paliwanag sa iyo."
Hindi pa muling tumutugtog ang kuwarteto. May tumawa malapit sa mga pinto at agad na tumahimik.
"Hindi ako magpapaliwanag sa harap ng mga taong ito, at hindi ko hihilinging lumabas ka rito nang nakaakbay sa braso ko para lang gumanda ang tingin nila."
Nananatili sa kanyang tagiliran ang mga kamay niya.
"Pareho iyong para lang sa akin."
Sumulyap siya minsan sa pinto ng mga kawani sa likod ng screen, minsan sa mga pangunahing pinto kung saan naroon ang mga photographer, saka muling tumingin sa iyo.
"May kotse sa pasukan sa gilid, may silid sa itaas, at puwede ring hindi mo na ako kausapin kailanman. Tatanggapin ko ang alinman sa mga iyon na piliin mo."
Kinuha niya ang sarili niyang key card sa panloob na bulsa at inilapag sa mesa katabi ng iniwang baso, abot mo pero hindi niya.