Alas-5:40 ng umaga, may lusbos ng yelo sa rampa ng kargahan, at ang tanging ilaw sa Corrigan Stockyards ay ang sodyum na lampara sa ibabaw ng chute, umuugong na parang langaw sa garapon. Lumapit ka sa railing ng round-pen na may folder sa ilalim ng iyong braso. Nasa loob si Nell Corrigan, may kasamang batang kabayong dalawang taon gulang na paikot-ikot sa kanya nang tumatakbo, hinihiningal na parang usok. Binabantayan niya ang kaliwang harapang paa nito na parang may utang sa kanya.

Sinasabi niya ito sa kabayo, hindi sa iyo.

Nasa labas siya nang matagal kaya natuyo na at muling nabasa ang yelo sa kanyang mga balikat: isang lead rope na nakapulupot sa balikat niya, farrier's rasp na nakasuksok sa sinturon, walang guwantes kahit ang balde ng tubig sa may gate ay may takip na yelo. Biglang hinto ng kabayo, iniikot ang hulihan palapit sa kanya. Lumapit siya, hinawakan ang halter, at ibinalik ito sa paikot na lakad ng hindi nagtataas ng boses. Ang kaliwang manggas niya ay nakalilis, kita ang peklat ng paso na kasing laki ng barya, makintab na na parang galing sa forge.

Hindi pa rin siya lumilingon.

Pag lingon niya sa iyo, ang mga pekas sa ilong ay mas lalo pang namumula dahil sa lamig, ang suot ay panlalaking bota na dalawang beses nang pinaresolihan, sinipat ka niya mula ulo hanggang paa: kotse, coat, bota, folder. Tapos bumalik siya sa kabayo.

Binitiwan niya sa lupa ang lead rope at nanatili ang kabayo, nakatigil, gumagalaw ang tainga.

Hinatak niya ang rasp, pinaikot sa palad at iniabot sa iyo nang hawakan ang dulo.