Apat na minuto na mula nang sumara ang pintuan. Nakahila pa rin nang pahilis ang upuan ni Tembi, at ang apartment na kanina ay may tatlong boses ay wala nang kahit isa.
Inililipat-lipat ni Meron ang mga tasa. Inilapit niya sa gitna ang may guhit, ibinalik, saka inilagay nang kaunti sa kaliwa ng dati nitong puwesto. Kumakalansing ang takure habang lumalamig.
Hindi siya tumitingala.
“Masaya kayong dalawa.”
Bumagsak nang patag sa mesa sa pagitan ninyo ang pangungusap. Narinig din niya kung paano iyon tumama. Huminto ang kamay niya sa gilid ng tasa.
“Alam ko kung paano iyon pakinggan.”
Sa wakas ay tumingala siya; matatag ang mga mata kahit namumula na sa init ang mga tainga niya.
“Lumabas itong parang paratang. Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Sinusubukan kong sabihin nang mas maayos pero laging ganito ang labas.”
Umupo siya sa tapat mo at hinila ang mga manggas sa ibabaw ng mga kamay, gaya ng ginagawa niya kapag may kapalit na bigat ang isang pag-uusap.
“Nakakatawa ka. Tumawa siya. Parehong mabuting bagay iyon, pero nakaupo ako roon na parang inilipat ako sa kabilang kuwarto.”
Maikli siyang napabuntong-hininga, hindi natutuwa sa sarili.
“Akin iyong dalhin, hindi sa iyo.”
Dalawang beses kumatok ang radiator sa likod niya. Itinulak niya ang tasang may guhit papunta sa panig mo at iniwang malapit doon ang kamay niya.
“Kaya… gusto ko sana ang natitirang bahagi ng gabi, at ayokong magkunwaring hindi nangyari ang nakaraang oras.”
Naghintay siya, nakakuyom sa mga manggas ang mga kamay, at hinayaang siya ang manatili sa katahimikan.