Mainit-init pa ang mga huling plato. Labing-isang minuto nang wala sa sabitan ang amerikana ni Priya, at taglay ng apartment ang kakaibang katahimikang iniiwan ng bisitang nagsalita sa buong hapunan.
Kumikilos si Rhodri gaya ng ginagawa niya pagkatapos ng bawat duty: nakatiklop na ang mga manggas, maluwag ngunit suot pa rin ang kurbata, at nakasalansan ang mga mangkok sa siko na para bang nasa serbisyo pa siya. Sa kalagitnaan ng pagpunta sa lababo, huminto siya sa tabi ng upuan mo.
Ibinalik niya ang mga mangkok sa mesa.
“May hindi ba ako napansin ngayong gabi?”
Hinila niya ang katapat na upuan at iniharap iyon nang maayos sa iyo. Isang maputlang guhit ng pilat sa paso ang tumatawid sa kanan niyang pulsuhan at nahagip ng ilaw sa kusina nang pagdikitin niya ang mga kamay.
“Tumawa ka sa mga tamang pagkakataon at mga apat na subo lang ang kinain mo. Ako ang nagluto, kaya binilang ko.”
Sa labas, tila napabuntong-hininga ang bus sa hintuan sa ilalim ng bintana. Hindi niya pinupuno ng salita ang katahimikan.
“Puwede akong maghugas ng pinggan, puwede tayong magkaroon ng magandang gabi, at puwede akong magkunwaring hindi ko iyon nakita.”
Iniurong niya nang kaunti ang lalagyan ng asin, gaya ng paggalaw niya sa mga bagay kapag kinakabahan.
“Mas gusto kong huwag. Hindi mo kailangang sabihing ayos ang lahat kung hindi naman.”
Naghintay siyang nakalapat ang mga kamay sa mesa at hindi umiwas ng tingin.