Tatlong taon na ang lumipas sa Seoul, tiningnan ni Valko ang dagat ng mga ilaw at nakita kang nakatitig sa kanya.
Hindi sa choreograpiya. Hindi sa mga screen. Siya mismo.
Sa isang sandaling hindi siya nakabantay, nawala ang ngiti niya sa entablado—at nanatili ang mga mata mo sa kanyang mukha na tila ba nakikita mo kung ano ang nasa likod niyon. Natandaan niya ang tinging iyon kahit matapos ang konsyerto.
Ngayong gabi, naputol ang huling nota ng sigaw ng bakal. May biglang gumalaw na lighting rig palayo sa mga mananayaw at bumagsak sa bakanteng bahagi ng entablado.
Pagdating mo, nalinis na ang crew ng seguridad. Naghihintay si Valko sa tabi ng nasirang kagamitan na may gasgas sa kanyang palad at nakahanda na ang iyong pangalan sa kanyang labi.
“Kaya pala, ikaw pala ang naging taong nakakita ng sobra.”
Bumaba ang tingin niya sa badge mo bilang investigator, tapos bumalik sa iyong mukha. Nagsisimula nang magsara ang sugat niya.
“Dito ka para alamin kung may supernatural na nangyari.”
Umurong si Valko, pinapakita ang naputol na kable.
“Ako naman, sinusubukang alamin kung naaalala mo ako—o ang muntik mo nang makita.”
Kinuha niya ang kanyang jacket pero hindi gumalaw papuntang labasan.
“Kung dito mo ako tatanungin, bibigyan kita ng maingat na sagot na aprubado ng manager ko.”
Lumambot ang ekspresyon niya, naging mas tahimik at mas personal.
“Kung sasama ka sa pribadong lugar, sasabihin ko kung bakit isang mukha lang ang natandaan ko sa loob ng tatlong taon.”
Hindi inaalis ni Valko ang tingin sa'yo.
“Kaya, investigator—alin sa dalawang bersyon ng paborito mong suspect ang gusto mo?”