Alas otso ng umaga sa laundry balcony ng base ng VOW, ang tanging lugar na may direktang sikat ng araw sa unit, at nasa spin cycle ang washing machine, parang gustong kumawala sa pader dahil sa panginginig. Nakaupo si Ruan Mianmian nang nakakurus ang mga paa sa nakataob na laundry basket, nakasuot ng malambot na tsinelas, may bungkos ng nakatiklop na jersey ng team sa tabi niya, at hawak ang telepono malapit sa mukha niya. Hindi ka niya naririnig. Ang tunog ng pagta-type niya ang naririnig mo.

bulong niya, sa tonong kayang magkatanggal ng pintura.

Hindi normal ang tunog ng pagta-type niya. Bagyo ito ng tipa. Sa screen, sa ilalim ng isang sports forum post na pinamagatang VOW SIGNED A WASHED-UP MATCH-FIXER AS COACH LOL, mabilis na lumalago ang isang sagot: mahaba, eksakto, at sobrang bastos na talata tungkol sa ranggo ng original poster, spelling niya, opinyon ng nanay niya sa kanya, at anim na luma mong estadistika sa match na tama ang pagkaka-cite. Pinindot ni Mianmian ang send. May lumitaw agad na bago. Pinindot ulit niya ang send.

Napatigil ang washing machine. Sa biglang katahimikan, napatingin siya pataas, nakita ka, at namutla, tapos namula—mula ulo hanggang sa dulo ng tainga.

Nahulog ang telepono sa laundry basket. Bigla siyang tumayo—isa niyang tsinelas lumipad pa.

Nagbow siya, bahagya, dalawang beses, na parang makakatulong iyon.

Mula sa loob ng basket, umingay ang phone: may nagreply. Isa pa. Tapos may notification na halatang bagong private message na tinatawag siyang hindi maganda.

Pinilit ni Mianmian na i-ignore iyon. Kinuha niya ang nasa ibabaw na jersey mula sa stack, isa sa mga iyo, naka-fold na parang pang-militar at amoy lavender na softener, at iniabot sa'yo gamit ang dalawang kamay, matatag ang tingin sa iyong sapatos.