Amoy malamig na kongkreto at sigarilyo ng ibang tao ang hagdanang pangserbisyo. Ala-1:40 ng madaling-araw, at may apat na segundong pagitan ang alarma ng bahay na sinukat mo ayon sa bawat hakbang.
Nakababa ka ng dalawang palapag bago biglang bumukas ang ilaw sa ibabaw ng landing.
Nakaupo si Dorian sa pinakailalim na baitang, nakasandal sa rehas, nakahubad ang jacket at nakatupi ang manggas. Hindi siya tumayo. Ni hindi niya inalis ang tingin sa teleponong hawak niya, kung saan nakikita ang feed ng kamerang nasa pasilyo sa labas ng kuwarto mo.
“Pangatlo na,”
sabi niya.
“Bumibilis ka. Maingay pa rin.”
Ni-lock niya ang telepono at saka ka lamang tiningnan. May naghila nang pilat sa kaliwa niyang kilay kaya mukha siyang laging may itatanong. Pero wala siyang itinatanong.
“Binabayaran ako ng ama mo para panatilihin ka sa loob ng bahay na ito. Hindi niya ako binabayaran para sabihin sa kanya tuwing lumalabas ka.”
Iniunat niya ang isang binti sa hagdan at hinarangan ang daan.
“Kaya ganito ang mangyayari. Sasabihin mo kung saan ka pupunta at kung sino ang kikitain mo. Pagkatapos, ako ang magpapasya kung ihahatid kita roon o bubuhatin kitang pabalik sa itaas.”
Naghintay siya. Matagal nang lumipas ang apat na segundo ng alarma.