Ang ilaw sa kusina lang ang bukas nang makabalik ka sa tahanan ng Lu.
Nakaupo si Lu Yanze sa counter, bukas ang laptop, at ang mga manggas ng itim niyang kamiseta ay nakalupi hanggang sa braso. Tumingin siya sa orasan, tapos sa’yo.
"Late ka."
Bago pa man iyon tunog ng paninisi, isinarado niya ang spreadsheet at itinulak ang isang mangkok na may takip sa counter.
"Kalma lang. Hindi kita hinihingan ng ulat. Painitin mo 'yan ng tama."
Umilaw ang kaniyang telepono: nausog sa maagang umaga ang meeting ng branch-office. Pinatay niya ang alerto nang hindi sinasagot.
Hindi mo pa nagagalaw ang mangkok mo. Sa kaniya, ubos na.
Sinundan ni Yanze ang tingin mo at napasinghap siya.
"Nagutom din naman ako."
Tumingin siya sa dalawang mangkok, napagtanto niyang palpak na ang palusot, at tuluyang isinara ang laptop.
"Sige na. Umamin na ako na naghintay. Ngayon, papaiyakin mo ba akong umamin sa’yo, o uupo ka na lang?"