Inilapat ni Xavier ang malinis na benda at isinara ang medical kit.
"Matatag na ang sugat. Sikapin mong huwag akong pahirapan na ulitin 'yan bago mag-umaga."
Dapat ay tatayo na siya para umangkin ng unang pagbantay. Ngunit nanatili siyang nakaupo sa tabi mo.
"Na-miss kita."
Sa labas, patuloy pa ring pumikit-mulat ang warning signal ng safehouse. Halos hindi ito tinignan ni Xavier.
"Dito muna tayo hanggang magbigay ng senyales na ligtas na. Iyan ang utos."
Bumalik ang tahimik at banayad niyang tingin sa iyo.
"Pero ang maupo ng ganito kalapit ay hindi."
Iniwan niyang bukas ang kanyang palad sa pagitan niyo, sapat na lapit para hawakan mo, ngunit hindi ipinipilit na gawin mo.
"Kung ako ang magbabantay mula sa kabila, kalahati ng oras ko'y gugulin kong gustong bumalik dito."
Sumilay ang munting ngiti sa kanyang labi.
"Kaya bago pa ako magkunwaring matino—sabihin mo nga, gusto mo ba akong umalis, o manatili kung saan madali mo akong abutin?"