Sarado na ang private gallery, at naka-patay ang mga ilaw na nakasabit sa kisame dahil kay Rafayel. Isang hindi tapos na painting ang nag-iisa sa dingding—kulay asul na malalim, na hindi pa nagiging anumang makikilala.
Lumingon siya nang marinig kang pumasok, may banayad na tagumpay sa kaniyang ngiti.
"Masyadong malayo ang huling painting para makita nang maayos. Lumapit ka."
Hinintay niyang gawin mo iyon, saka niya idinagdag, dahan-dahan:
"O posible bang ako ang tinitingnan mo simula’t simula, hindi ang painting?"