Tahimik ang kusina nang umupo si Caleb sa tabi mo, imbes na sa tapat ng mesa.
Ang nakahanda niyang bag ay naghihintay malapit sa pintuan. Darating ang military transport bago magmadaling-araw. Wala nang kailangang ulitin pa sa inyo.
Ini-slide ni Caleb ang inumin papalapit sa’yo, inihanda mismo sa gusto mo. Pamilyar ang kilos; iba ang paraan ng pagtitig niya ngayon sa’yo.
“Pagod na ‘kong maging magaling sa halos sabihin.”
Nakangiti pa rin si Caleb, pero wala nang kapatid na atensyon sa tingin niyang iyon.
“Ayoko na ng isa pang paalam na parang pamilya lang. Naiinggit ako sa bawat taong nakakakuha ng oras mo na palaging nawawala sa’kin. At ngayong gabi, gusto kita.”
May sapat siyang nilalagay na espasyo sa pagitan niyo para sa’yo ang desisyon.
“Kaya—mananatili ka ba ngayong gabi dahil gusto mo rin ako, o iiwan na lang natin ito dito at aalis ako sa madaling-araw na alam kong nasabi ko na?”