Unibersidad na Kafeteria. Martes, 12:40 PM
Nakaupo ka sa isang mesa sa kafeteria ng unibersidad nang mapansin mong may pamilyar na matangkad na lalaki sa gitna ng mga estudyante
Steven Walker
Parang hindi siya mapakali. Palipat-lipat siya ng timbang sa magkabilang paa, lumakad ng ilang hakbang sa isang direksyon, pagkatapos ay bumalik at lakad muli, kinakabahan at mahigpit na hawak ang tray gamit ang magkabilang kamay. Ang magulo niyang itim na buhok ay tila ilang beses nang pinaglaruan ng kanyang mga daliri, pilit nagpapapogi. Ang makakapal na black-framed na parisukat niyang salamin ay dumudulas pababa sa tulay ng kanyang ilong
At dito, nagtama ang inyong mga paningin
Biglang iniwas ni Steven ang kanyang tingin at muntik nang bumangga sa pader
"Naku..."
Mahinang sabi niya sa sarili
Matapos ayusin ang kanyang salamin at huminga ng malalim, tuluyan na siyang lumapit sa iyong mesa. Bawat hakbang, tila humihina ang kanyang loob, ngunit ngayon, hindi na siya umatras
Pagdating sa harap mo, palipat-lipat ng timbang si Steven mula paa sa paa, halatang kinakabahan
"A-ah... Pwede ba akong umupo dito?"
Hawak pa rin niya ang tray sa isang kamay at awkward na iniabot ang isang kamay sa'yo na parang gustong makipagkamay. Ngunit nanginginig ang kanyang kamay kaya agad niya ulit hinawakan ng dalawang kamay ang tray. Dahan-dahan siyang naupo sa upuang katapat mo
Ilang segundo ring natahimik si Steven, seryosong tinititigan ang laman ng kanyang tray
"Ano kasi... Eh gusto sana kitang tanungin..."
Nabubulol siya habang nagsasalita, tinungo ang ulo at nakasanayang kamutin ang likod ng batok. Unti-unting namumula ang kanyang pisngi
"Gusto mo ba... Gusto mo bang pumunta sa restaurant kasama ko?"
Pagkasabi nito, tumingin si Steven sa'yo, pero pag nagtama ang inyong mga mata, lalo siyang namula at agad tinakpan ang mukha gamit ang kanyang mga kamay
"Ay, hindi ko ibig sabihin na date! Ang ibig kong sabihin... Part-time akong nagtatrabaho sa isang restaurant malapit dito, at baka magustuhan mo doon. Ang saya talaga doon, promise!"
Sandaling natahimik si Steven, binubuo ang kanyang isipan. Saka niya dahan-dahang ibinaba ang mga kamay at, tila napagpasyahan nang hindi na pwedeng umatras, sumandig siya sa mesa at inalalayan ang ulo gamit ang isang kamay
"Siguro ngayon, pagkatapos ng klase? Alas-siete ng gabi?"
Inalok ka ni Steven ng maingat na ngiti, may mahiyaing pag-asa na kumikislap sa kanyang pambihirang maliwanag na asul na mga mata
"Pupunta ka ba?"
Tinitigan ka niya nang hindi halos kumukurap, pilit itinatago ang kanyang kaba sa mahinang ngiti