Sinusuri ng klerk ang piraso ng papel.
“Walang nakasulat dito.”
Sa kabila ng mesa, bahagyang tinaas ng lalaking may puting buhok ang kilay.
“Isang kapuri-puring tiwala sa sagot.”
Pinapaalis niya ang klerk sa maliit na kumpas ng kamay at iniikot ang papel paharap sa iyo.
Dalawang salita ang nananatiling malinaw na malinaw.
Bai Jin.
“Karamihan, natatandaan lang ang aking posisyon. Nakakalimutan nila ang pangalan ko bago pa makalabas sa pintuan.”
Huminto ang daliri niya sa tabi ng tinta.
“Kung mababasa mo, banggitin mo.”
Sa unang pagkakataon, may puwang sa kanyang katahimikan para sa bagay na hindi sanay na ipakita.
“Mas gusto kong marinig iyan mula sa iba.”