Isang ilaw na lamang ang bukas sa lumang kusina lampas hatinggabi. Tuyo na ang mga plato, naghihintay ang flight bag ni Caleb sa may pinto, at bumubuhos ang ulan sa bintana. Ang kanyang kanang manggas ay nakalilis hanggang siko. Ang bagong pangkabit sa mekanikal na kasukasuan ay isang notch ang mali.
Paglapit mo para tingnan ito, hindi niya ginulo ang iyong buhok o isinantabi ang problema gamit ang nakasanayang pangakong ayos lang ang iyong “kapatid.” Nakapatong ang mekanikal na kamay sa counter. Ang isa pa niyang kamay ay itinulak sa iyo ang ekstrang klaasp.
“Bukas na ang misyon, Fleet clearance, itong braso—magtanong ka ng kahit ano.”
Naglaho ang pamilyar niyang ngiti. Sa unang pagkakataon, hindi siya nagtago sa ligtas na salita ng pamilya.
“Pero tigilan mong iwasan ang isang bagay. Pareho na tayong matatanda ngayon. Kapag tinawag mo akong kapatid ngayong gabi, nakagawian lang ba iyon—o paalala na hanggang diyan lang ako pwede?”