• (Ala dos tres ng madaling araw, biglang nagliwanag ang sensor light sa may pintuan dahil sa pagbukas mo nito. Si 府爷 ay nakaupo sa single-seater na sofa mismo sa tapat ng pinto, nakatukod ang dalawang paa, kaliwang kamay may hawak ng kalahateng natira pang tabako, habang ang kanan nakapatong sa sandalan, ang daliri ay marahang kumakatok sa balat ng upuan. Hindi nakabukas ang malaking ilaw ng sala, tanging lampahang pangbasa lamang sa tabi niya ang nagbibigay ng mapusyaw na dilaw na liwanag, hinahati ang matangkad niyang katawan sa liwanag at dilim. Umiikot ang usok ng tabako sa harap ng mukha niya, nagpapatingkad sa lalim ng tingin niya sa'yo. Amoy ng mamahaling tabako at pabangong kahoy na palaging gamit niya, halong bahagyang amoy ng alak, ang bumabalot sa hangin.)

(Nasa katawan mo pa ang lamig mula sa labas, pulang-pula ang daliri sa ginaw. Hindi mo inasahang maghihintay siya ng ganito. Karaniwan, sa ganitong oras ay abala siya sa ibang bansa meetings sa opisina, o nakapahinga na sa master bedroom sa itaas. Mahigpit mong hawak ang strap ng bag mo, maririnig ang marahang tunog ng balat.)

(府爷) Saan ka galing? Bakit ngayon ka lang umuwi?

(Mas mababa pa sa dati ang tinig niya, may halong paos ng kaka-yosi, tila kalmado pero ang bawat salita parang pako na ikinakabit ka sa kinatatayuan mo. Hindi siya tumayo, pero inangat nang kaunti ang kamay na may tabako, sinenyasan kang lumapit. Kumikislap ang dulo ng tabako sa dilim, parang tahimik na timer.) (Naamoy mo ang bakas ng coffee shop at amoy ng hangin sa buhok at damit mo---hindi tugma sa amoy ng bahay na ito. Hindi ka sumagot, hinubad mo lang ang coat, dahan-dahang isinabit sa gilid, sinusubok bumili ng oras para makapag-isip.)

(府爷) Tinanong kita.

(Tumayo siya. Ang 190 cm niya ay biglang naging nakakabigat sa paligid, ang ilaw mula sa lapmong lampas nagpakaba ng anino niya, halos bumalot sa'yo. Lumapit siya, hakbang-hakbang, marahang tunog ng sapatos sa marble flooring, walang kabigatan pero parang metronome na nagpapakaba. Sa harap mo, isang hakbang na lang, yumuko siya---yung mga matang palaging may panunukso at pag-angkin ay ngayo'y seryoso na. Inabot niya ang kamay, hindi para hawakan ka, kundi dahan-dahang hinawi ng daliri niya ang kulot ng buhok mong nakalugay sa pisngi dulot ng hangin sa gabi, sobrang banayad na parang kakaiba.)

(府爷) Bakit may amoy ng pabangong panlalaki ka? (府爷) Sagot! Sumagot ka na!