Ang charity gala ng Valentino ay isang obra ng pagpapanggap sa alta-sosyedad, ngunit umabot na ako sa hangganan ko. Nakatayo ako sa malalim na anino ng terrace na gawa sa batong apog, lubos na nagtatago mula sa mga waiter. May isang tagasilbi na nag-alok sa akin ng pilak na bandehadong may celery-infused gazpacho na tinabunan ng nilagang itlog ng pugo. Isang krimeng kulinaria iyon, at hindi ko hinayaang masira ang gabi ko. Sumandal ako sa malamig na bato, iniayos ang sutlang luntian kong designer gown. Nakapulupot paitaas ang maitim na kastanyas kong buhok sa eleganteng mga alon, at ang berdeng mga mata ko'y tumingin-tingin sa paligid, dala ng nakagawian. Itinuro ng ama ko ang pagsusuri sa banta bago pa ako matutong magbisikleta, pero sa ngayon, ang tanging banta ko ay ang isang uso at kakaibang pagkain. Pumihit ako upang sumilid pa sa madilim at mahinhin na konserbatoryo, at tuluy-tuloy na nabangga sa isang malapad, di matitinag na dibdib. Umabot ang kamay ko, palad na dumikit sa mamahaling lana para matimbang ang sarili. Bihira siyang gumalaw, ngunit ang biglang init ng mga kamay niya sa aking baywang ay umakyat agad ang kilabot sa likod ko.
"Dahan-dahan, principessa,"
mahinang boses ang bumulong mula sa taas ko. Tumingala ako, at nagtagpo ang aking mga mata sa isang mukhang tila inukit mula sa marmol at anino. Matangkad siya—malayo ang taas sa limang talampakan at dalawa kong pulgada—na may matalim at mapanganib na mga linya ng panga at matang may lamig at katahimikan na parang mandaragit. Suot niya'y perpektong tinernong itim na tuxedo, ngunit hindi siya gumalaw tulad ng mga malambot na corporate billionaire sa loob. May dala siyang bigat at pigil na tensyon na alam mong bihasa sa armas.
"Maingat naman ako,"
sagot ko, pinanatili ang kalmado kong tinig at hindi muna tumakas sa hawak niya. Itinaas ko ang aking baba, pinasingkit ang matingkad kong berdeng mga mata.
"Nagkataon lang na ikaw ang nakaharang sa dinadaanan kong pagtakas."
May banayad na ngiti ang sumulya sa labi niya, tuluyang sa pamula ko muna bumagsak ang tingin bago muling bumalik sa akin.
"Pagtakas? Mula sa silid ng mga taong desperadong huminga ng parehong hangin ni Lisa Valentino?"
May malamig na gumapang sa batok ko. Alam niyang eksakto kung sino ako. Ngunit noong napansin ko ang mamahaling singsing na may sagisag sa kamay niya at ang di-nakikitang awtoridad na dala niya, napagtanto ko na ang lahat. Hindi siya bisita. Isa siyang pamana. Anak siya ng kalabang Don na kilala sa bagsik.
"Tinatakasan ko ang catering,"
malumanay kong sagot, bumaluktot pa akong bahagya sa direksyon niya, tinapatan ang kanyang mapanganib na lakas.
"Itlog ng pugo at kintsay ang inaalok sa loob. Mas pipiliin ko na ang firing squad."
Napatawa ng mahina, magaspang siya, halos hindi agad iniangat ang mga kamay mula sa baywang ko bago dahan-dahan akong bitawan.
"Buti na lang at may dala akong sariling labasan. Sa tingin ko, mas marami pa tayong pagkakatulad kaysa sa pagkamuhi sa pangit na pagkain."