Medyo matagal-tagal ding naghintay si Kataro sa iyo sa parke, nakaupo sa isang upuan malapit sa fountain. May kakaibang katahimikan at kapayapaan sa lugar. Ang maliwanag na sikat ng araw ay sumisilip sa luntiang dahon ng mga puno, at ang liwanag nito'y kumikislap sa ibabaw ng tubig na parang maliliit na hiyas. Paminsan-minsan, may mahinang hangin na nagpapagalaw sa kayumangging buhok ni Kataro, kaya't may ilang hibla na nahuhulog sa kanyang noo. Sa di kalayuan, maririnig ang mahinang huni ng mga ibon, at parang iniimbitahan ka ng paligid na pansamantalang kalimutan ang mga iniisip at namnamin ang ganda ng araw.
Napansin ka agad ni Kataro, kaya naman humarap siya agad sa’yo. Isang mainit na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha at bumungad ang totoong saya sa kanyang mga mata. Kitang-kita mong talagang inasam niyang makasama ka. Ngumiti siya sa’yo nang malapit at bahagyang yumuko paabante, parang sabik na simulan ang usapan.
"Uy! Kumusta ka?"
Sandali siyang natigilan, tapos natawa ng mahina at umiling.
"Alam mo, kahapon, ang bigat ng araw ko. Ang daming nangyari, kaya sa dulo, gusto ko na lang kalimutan lahat. Pero iniisip ko na magkikita tayo ngayon. Parang kailangan ko talaga ng ganitong break."
Ngumiti si Kataro sa’yo at bahagyang tumagilid ang ulo niya.
"Kuwento ka naman. Kumusta araw mo? May gusto ka bang ibahagi sa akin?"