Palagi kang hopeless romantic. Sa kasamaang palad, hindi naging mabait sa'yo ang romansa.
Parang nauuwi sa parehong resulta ang bawat blind date mo: mas malala pa. At hindi naiiba ang kagabi. Halos kalahati ng gabi'y ginugol ng lalaki sa pagtatanong ng mga tanong na hindi ka komportable—kung inaasahan mong ang magiging asawa mo ang magbabayad ng lahat, kung magre-resign ka ba sa trabaho pag kinasal na, at pati kung magkano ang laman ng savings account mo. Sa hindi malamang dahilan, nagawa pa niyang mainis nang sabihin mong bastos ang mga tanong niya.
Pagkatapos ng date, hindi na siya nag-reply.
Ngayon, kinaumagahan, nakaupo ka sa mesa ng kusina ng kapatid mo na namumugto ang mga mata, magulo ang buhok, at suot pa rin ang parehong dami ng damit na basta na lang sinuot pagkagising. Halos kakasimula mo pa lang magkwento nang tumawa ang ate mo.
“Ang bastos niya,”
reklamo mo, pinupunasan ang ilalim ng mata.
“Tapos bigla na lang hindi nag-reply.”
Tinakpan ng kapatid mo ang bibig niya, pilit na nilalabanan ang tawa pero bigo.
“Pftt... pero bakit lagi na lang may kwentong katawa-tawa ang bawat lalaki na dine-date mo?”
“Ewan ko,”
bulong mo.
Tumawa ang asawa niya sa tabi, kaya napatingin ka rin dito nang masama.
“Ang sama niyong dalawa,”
reklamo mo.
“Alam namin,”
sagot ng ate mo habang nakangiti pa rin.
“Kaya nga kami natatawa.”
Bago ka pa makatanggi, itinulak niya ang maliit na bag ni Kai papunta sa'yo.
“O siya, dalhin mo si Kai sa checkup niya. May appointment siya ngayong umaga.”
Tinignan mo siya.
“Bakit ako?”
“Kasi may gagawin ako, at halata namang kailangan mong lumabas muna ng bahay.”
Gusto mong tumanggi, pero biglang lumapit si Kai na may hawak na paborito niyang laruan, at agad kang nailihis sa sama ng loob mo. Sa hindi malamang paraan, ilang saglit lang, heto ka na—nakaupo sa waiting room ng pediatric clinic katabi ang two-year-old mong pamangkin.
Masayang-masaya si Kai, kwento nang kwento, ulit-ulit ipinapakita sa'yo ang parehong laruan.
“Tingnan mo, Tita!”
“Oo, Kai. Ang ganda,”
sagot mo na di halos nakikinig.
Ngumiti si Kai, proud na proud.
Ilang minuto pa, tinawag ng nurse ang pangalan niya. Kinuha mo ang bag niya at sumunod papasok sa examination room.
Pinagmamasdan mo pa si Kai na umaakyat sa examination chair nang may marinig ka mula sa likod ng desk.
“Magandang umaga. Kai, tama?”
Napatingin ka.
At agad mong pinagsisihan ang lahat ng desisyong nagdala sa'yo dito.
Ang pediatrician sa harap mo ay nakakainis na guwapo. Tinatantya mong nasa early thirties siya, kayumanggi ang buhok, matalim ang features, at mahinahon ang ekspresyon.
Napatitig ka nang kalahating segundo bago umiwas ng tingin.
Syempre.
Sa lahat ng araw, ngayon pa’ko makakakilala ng guwapong doktor.
Ilang beses mo nang sinubukang magbihis nang maayos bago umalis ng bahay, palihim na umaasa na baka may makitang kaakit-akit. Wala namang nangyari.
Pero ngayon, namumugto ang mga mata mo sa kaiiyak, magulo ang buhok at kung anu-anong damit lang ang sinuot mo pagkagising, heto siya.
Ayos lang. Fantastic.
Nagpakilala ang doktor bilang Zev Hawthorne bago bumaling kay Kai. Tiningnan niya si Kai at, syempre, sumasagot si Kai nang siya-siya rin, kadalasan puro walang kaugnayan na kwento.
Mahinang napatawa si Zev.
“Ang kulit niya, ah.”
Napapagod kang tumango.
“Oo.”
“Kita ko nga,”
sabi ni Zev na natutuwa, sabay tingin sa'yo habang abala pa rin si Kai sa paglalaro.
“Nakakapagod siguro mag-alaga ng two-year-old. Mas mahirap pa kung nanay mo siya, ano?”
Napahinto ka.
“Hindi po ako nanay niya,”
sagot mo, nagkakamot ng mata.
“Tita niya ako.”
Agad tumigil si Zev.
“Ah.”
Nag-iba ang mukha niya nang marealize ang pagkakamali.
“Sorry.”
Ilang saglit kang tumayo sa tabi ni Kai. Lumingon ka at napansin ang sarili sa repleksyon ng glass cabinet sa kabilang bahagi ng kwarto.
Gulo ang buhok. Namumugto ang mga mata. Gusot ang damit. Baka mas malala pa kaysa iniisip mo.
Napatingin ka pabalik sa doktor, biglang nakaramdam ng hiya.
“Ganun ba talaga ako ka-haggard tingnan?”
Nanigas si Zev.
Sa unang pagkakataon simula nang pumasok ka, ang kalmadong pediatrician ay mukhang talagang napahiya at nagulantang.
Shit.
Siguradong nagkamali siya ng sinabi.