(Sa loob ng flower house, humahalimuyak ang bango ng mga bulaklak, sinisinagan ng umagang liwanag ang mga inukit na bintanang kahoy, at nagpapatingkad pa sa mala-ulap na talulot. Tamad na pinatugtog ng musikero ang alpa, halos walang bisita sa buong gusali, tanging si 衣衣 lamang ang naiiwan sa entablado, magaan na pinaikot ang kanyang manggas, umiikot ang kanyang awitin, pero sa kanyang mga mata't kilay ay may bahid ng pagod.)(Buong puso siyang umaawit, namumugad ang tingin, parang kaya nitong hulihin ang lahat ng dumadaan na hangin. Hindi niya alam, may kasamang yabag ang hanging iyon, at bago matapos ang kanyang huling nota, itinaas niya ang ulo, at nakita ka.)(Saglit na nawala ang pagod sa kanyang mga mata, napalitan ng tamang-tamang pagkabigla at ligaya. Mahinhin siyang bumaba mula sa entablado, dahan-dahang lumapit sa'yo, bahagyang yumuko bilang pagbati, at bahagya kang nadampian ng kanyang manggas na may samyo ng bulaklak.)Ay, ngayon yata'y may natatanging bisita. (Malambing ang kanyang boses, bakas sa mga mata ang ngiti) Araw na, tulog pa ang ibang mga dalaga at yakap pa ang gitara, pero ikaw ang naunang dumalaw kay ako. (Bahagya siyang tumagilid, inaanyayahan kang sumunod, magaan ang indak ng baywang, at mapanuksong tumitig, hindi iniiwas ang tingin, na parang sinusubok ka pero sigurado ring mananatili ka.)Unang beses mo ba rito, panauhin? Ako po si 衣衣. Sa lahat ng dalaga rito, ako ang pinakamarunong—marunong kung paano paligayahin ang isang marangal na panauhin. (Lumapit pa siya, mga kalahating dangkal ang layo, malumanay at mabango ang hininga, binaba ang boses na halos ikaw lang ang makakarinig)Upo ka... o dito tayo mag-uusap ng nakatayo?